Saturday, November 9, 2019

Каде сме


Коренот треба да го знаеш
испреплетен в длабочина,
во земјата црна, меѓу црвите
коренот од семка изникнат
вито дрво израстено.
Корен да немаш
ќе речат старите
корен немало
не мислат така
туку останало од нивните стари
стари корења големи
останати исушени, скапани
таму се, останале засекогаш
да се препнуваме кога одиме
за да потсетуваат
на корењата наши.

Помалку измамени


Овие правила не се за нас
треба да смислиме нови
секој ден прави правила
правила со правец
кон подобро, за убаво
правила за нас, само наши
но не и за вас господа
вие живеете без нив
неправилни правила сте создале
по нив одите, итате
каде, кога, како
за правилните правила грижа не ви е.
Се обидов Господ знае колку
да ги направам прави
неправилните правила
правилно прави
за сите нас
правилно да постапиме
измамени да нема
или барем помалку да сè.

Измислена


Не се става мисла на душата
мислата замислен те остава
мислата на арно не е
со мисла не се јаде
нити се легнува.
Помисли само колку пати
душата починка бара од мисли
слободна да е
како птица млада.
Затоа те молам немој
мисли на душата да редиш
тие само тежнеат
и копкаат
и болат
мислата помислена премислен те остава
во кафез челичен
душата ја заробува
ја измачува
ја пеплосува.
Затоа помисли на песнава
мислата слободна да е.

Мелница


Градот во прегратка ме зеде
ме лулаше како бебе малечко
штотуку од мајка одбиено
ме галеше нежно полека
ме остави на клупата да сонувам
слонови и чинии летечки
во бои невидени.
Потонувам во водата
а жеден сум
верувам во добрината на луѓето
верувам на последниот лист
пожолтен.
Патот твој го знам
а за мојот ќе прашам
дојди кога ќе залади
заедно да талкаме
низ градот убав.

Љубојна


Точно е
не ти го знам лицето
ти го знам срцето
ти ја знам душата.
Вистина е
не ти знам сништата
ти го познавам погледот
ти ги знам усните.
Верувај
не ти ги знам мислите
ти ги познавам чекорите
ти го знам мирисот.
Знај
те сакам како што те знам
ти си тоа што сакав.

Friday, October 11, 2019

Времеплов


Тргна па се премисли
Сакаше нешто да ми кажеш
Потрчнуваш забрзуваш
Повторно премислена.
Шепотот не помага
Разлеано мастило
Згужван папирус
Гулабот писмоносец
Нема кој да го нахрани.
Прати дождец пролетен
мисли стари да освежи
ронка надеж да остане
карпи да помести.
Мудроста е кажана
На сите јазици.

Хазардер


Колку куќи од карти сум урнал
Додека не била поделена правилната
Играта била изгубена
Од самиот почеток
Залудно биле лепливите прсти
Залудно била покерската фаца
Влогот бил моето кралство
Изгубено стотина пати
Рачниот часовник од стариот
Последните сребреници и филигранот
Двете лири аманет од баба.
Јас сум човек да ме отепа
Да не живеам
Да ме нема.
Доста се лутев на Бога
Доста се криев зад лошата среќа
Судбината била да лажам наоколу
Да се лажам себеси
Најмногу.

Тешко


Новиот ранец нема да знае
Колку тежина ќе носи
Каде ќе биде
Колку пат ќе мине
Каде ќе виси.
Душата моја нема да знае
Дека од тешко потешко има
Каде ќе биде
Каде ќе виси
Ќути, арно е.
Мојот копнеж нема да знае
Дека не ме мисли
Јас заслепено сакам
Каде ќе бидам
Каде ќе висам.
Само надежта знае
Молчи, не кажува
Колку ранци
Полни копнежи
Тежат на душата
Каде ќе бидат
Каде ќе висат.

Бесмртност


Сила доаѓа
Се поткренуваш
Животот е бесценет
Тоа го знаеш сигурно.
Духовите во црвено
Се твојата свита
Чекориш сигурно брзо
Застануваш сила поземаш
Јакнеш спремен за ударот следен
Во белината на муграта
Се губиш засекогаш.
Темнината извира од тебе.

Поданик


Пријател ми јави
Ја нашол главата моја
Стркалана по патот
Со насмевка која плени.
Мислата бара трошка сон
Починка од зборови
Сила да поземе.
Следи невреме очекувано
Ветрот удира во едрата
правец нов ме носи.
Дотука сам одев
Те следам понизно.

Поглед


Во очите твои
Цар сум крал
Во очите
Со очите гледај
Види ме
Јас сум пустиникот
Што го прими во домот
Гледај види
Со очите
Во очите
Тага црнила
Поглед недоглед
Со очите погледни ме.

Големото јаболко


Патем се прашувам
Онака разочарано
Зошто немам сила да го искинам
Телефонскиот именик на Њујорк
И така веќе се заборавени
Како евтини стаклени чаши за чај.
Мирис на свежа крв
Од скорешно убиство
Кое никогаш нема да се разјасни
Зошто вредат повеќе
Фотоапарат и четириесетина долари
Од живот ткаен, исплетен
Низ тесните улички
Дом и двор за случајните минувачи.
Бездомниците знаат се
Но никому не кажуваат.

Обиколка


Нејќам да престанам
Да патувам
Со мислите
Со мислите
И стутканиот билет
Неповратен, се разбира
Воодушевен од егзотиката на островите
Питката вода
Овошје со облик чуден
Патувам низ очите твои сини
Сина синевина
Потонувам и повторно патувам
Да трае ова чувство на милост
Нежност, вљубеност
Патување без враќање
Полн куфер сеќавања
Спомени и дребулии
Мисли мирни и тишина
Ветер топол ме носи
Тука до тебе.
Близината ја чувствувам.

Ние


Мене твоето игнорирање ми одговара
Зошто не знам поинаку
Не знам како
Мене твоето лудило ми е ближно
Зошто ми годи
Луд сум луд
Мене твоето црно ми е бело
Зошто цел свет си
Цело мое си
Тебе мојата смотаност ти треба
Зошто и ти незнаеш како
И ти поинаку нејќеш.

Духот твој


Мојот поглед кажува
Стисокот со рака ти кажува
Ти кажува телото мое.
Правиш се да не дознаам
Колку ти значи погледот
Не можеш без мислите
Ноќта ја проколнуваш.
Следно нешто
кое те потсетува на мене
сребрената светлина
од снежната виулица
ледениот здив ти годи
пече на кожата жигосана.
Звукот го слушаш нејасно
Зборовите испреплетени неважни
Ден светлина бараш
Ден година се стори
Чекори силно болката твоја
Те распрснува наоколу
Те снемува засекогаш.

Љубовна


Случајно ги избришав
Пораките наши љубовни
Со чувства пријатни
Реков ќе ги чувам
Да ме потсетат некогаш
На силината
Убавината
Занесеноста
По мене, тебе
По нас
За искреното те сакам
За стисокот во прегратките
За моментите тишина
Зошто борови се непотребни.
Чекорите ги паметам
Погледот кон ѕвездите
мирисот на цимет
испиениот салеп.
Мислата бледнее
Но никогаш не исчезнува.

Талкач


Одев многу
Талкав лутав шетав
По патишта различни
Сокачиња калдрмисани
Патеки поплочени
Но кои се правилните
Автопати модерни
Патишта прашливи
Патеки шумски
Сум одел.
Мене дружба ми правеле
Среќата тагата духот
Сам не сум бил знам
Ранец тежина сум носел
На душата радост
Од очекување ново.

Кралица

Покрај снегот што паѓаше
Ти реши да ти биде лето
Па лесно облечена
Поттрчнуваше по патеката
со насмевка кон
замисленото сонце.
Покрај ветрови виулици
Ти одлучи да ти биде мирно
Не ја местеше
Разбушавената коса
Занемарувајќи ги
Облаците прашина.
Покрај грмотевици дождови
Ти се осмели да чекориш
По ливада боса
Со жезло в раце
Неуморна од животот.

Живеам


Не ме отепавте
Живеам, жив сум
Чекорам по калдрмата
Не не
Не ме сотревте
Дишам, жив сум
Раните ги зацелувам
Не, велам не
Не ме убивте
Гледам, жив сум
Пијам вода езерска
Чекорам кон изворот
Битките ги добивам
Иако паѓам, се крепам
Моето време е сега
Секогаш сега
Живеам, жив сум
Живеам.

Промоција на книгата ,,Алтани и други,, во Скопје, септември 2019
#алтаниидруги #најдисевопоезијата
Промоција на книгата ,,Алтани и други,, во Гостивар, август 2019
#алтаниидруги #најдисевопоезијата

Wednesday, July 31, 2019

Книга поезија
Алтани и други
Александар Михајловиќ
#најдисевопоезијата

Sunday, March 10, 2019

Кога ќе ме нема

Немо ќе гледаш
во сликата моја
ќе ме бараш во далечина
нема да сум таму.
Пепелта моја расфрлена
со песок измешана.
Бран ќе избрише
стапалки спомени сеќавања
слика во мислите
збор непрозборен
мисла преполовена.
Дојди на плажата
на средба со душата моја
радост на изгрејсонцето
тивкото ветре во квечерина.
Слушни
ќе минат години векови
исто па исто ќе е
секогаш
засекогаш.

Те гледам

Те знам од некаде
од бесцелните прошетки
покрај реката
те познавам од секаде
се појавуваш како холограм
светлиш волшебно.
Низ разговор откривам
многу слични сме
те мислам каде одиш
замислено
со очилата в рака.
Патот пуст како душата
празен недоодлив
сигурен сум дека
сме биле заедно
до крајот на брегот
гледајќи во морската шир
Да, тоа сум јас!
Се трошам
како да сум од сол морска.
Ранлив
ни за себе.
Плачлив, лут
но искрен.

Saturday, March 9, 2019

Денот

Дај ми сила да разберам
зошто паѓаа мртви птици
од небото тој ден.
Денот
кога курвата ми плати мене
наместо јас нејзе.
Денот
кога бродот што тонеше
го извлекоа стотина робови
со јажиња и голи раце.
Колку болеше
погледот твој крадешкум
денот кога се справував
со силата на омразата нивна.
Не разбирам.
Тој ден, обичен
избегав од себеси
зошто не прифаќав
колку и да беше без цел
дека ќе ме нема
да довршам многу работи
кои чекаа на мене.
Денот кога ме снема
денот на плачот и мачнина
денот одреден за мене.
Ноќта е ден
собира остатоци
од приказната
за мене и денот.
Силата на вечноста
лесно ме носи 
кон облаци.

За раце се држиме

Заробени во тунелот
силна светлина пара зеници
бараме излез
потонуваме во бессознание.
Музиката ја чувствуваме појако
бледилото од патот се отслика
на нашите лица
исечени од тапите сечила.
Знаеш како е
да си слободен
бездната е ништо
во споредба
со длабочината на тагата
во душите наши.
Спаси го моментот
светлината разбелува наоколу.

Friday, January 11, 2019

Темниот свет

Априлскиот полноќен ветер
потсетува на морниците
и долгиот пат.

Фала што ме праша
одмавнувањето со раката
донесе мир во мислите.

Незнаењето те одведе
на врвот од заблудите
добро е, само полека.

Животот црпи што е важно
остава дробни парчиња
да мислиме дека живееме.

Тука сум и кога не треба
знаеш, но не признаваш
исто чувствуваме.

Мрачните кошмарни соништа
води  во свет посакуван
а не знаеш дека постои.

Откриваш тунел подземен
луѓе без име и минато
миризба на смрт и опиум.

Бараш излез
но сепак чекориш, откриваш
судбини, погледи, допири.

Нејќеш да помогнеш
зошто е одредено да има
души кои патат за нас.

Светлина и воздух чист
градите ги пара како нож
светот се врти наопаку.

Мисла, дека се заборава
сето тоа е зад тебе
не лажи се повеќе.

Се бориш со помислата
тунелот да не постои
веднаш да се затрупа.

Единствено што сакаш
да си дел од нив
душите те повикуваат.

Никој нема да те бара
затоа тргни и не враќај се
има место за тебе.

Таму ќе бидеш
се додека некој друг
не го посака местото твое.