Saturday, July 3, 2021

Александар Михајловиќ: Најди се во поезијата

 Александар Михајловиќ: Најди се во поезијата

Александар Михајловиќ е роден 1971 година, во Гостивар. Работи како наставник. ,,Помалку измамени” е негова втора книга, автор е и на книгата поезија ,,Алтани и други” (2019). Добитник е на бројни награди и признанија за својата поезија, кај нас и во странство. Неговите поеми се преведени на српски, англиски и турски јазик, објавени се во бројни антологии и збирки поезија. Пишува и кратки раскази. Активен е онлајн преку својот блог за поезија - http://climberpoem.blogspot.com/

Негово најново остварување е книгата поезија ,,Помалку измамени,,. Книгата ,,Помалку измамени,, е поддржана од Министерството за култура на Република Северна Македонија, како дел од Годинешните конкурси за финансирање на проекти од национален интерес во културата за 2021 година. Лектор на изданието е професорката Габриела Петроска, графичкото уредување е на Едона Османи, а рецензијата ја напиша поетесата Љупка Антеска. Еве што напиша во рецензијата - 

Поезијата во книгата „Помалку измамени“ претставува освежување во македонскиот литературен простор. При читање на песните може да се почувствува соочувањето на авторот со постулатите на секојдневието, на животниот тек кој е посакуван, на интимната исповест испреплетена во современието. Авторот Михајловиќ се впушта во соочување со тежината и леснотијата на пишување на стиховите и ослободувањето од нормативите на секојдневната поетска реч. Токму едноставноста на неговите стихови, минималистичкиот начин на пишување, претставува момент на вистината, тогаш читателот создава свои претстави за случувањата. Кога вели:

„Духовите во црвено

се твојата свита

чекориш безбедно брзо

застануваш сила поземаш

јакнеш, спремен за ударот следен.“

се согледува обидот на поетот да вметне нишка на мистичност, а воедно да даде силна порака за читателот да биде силен кога ударите се најсилни. Ненаметливо создава естетска прецизност во пишувањето, енергетска харизматичност во новооткриениот свет кон разбирање на човечките карактери. Поетот се идентификува со нештата и ликовите опеани во песните, во еден вокативен, обраќачки тон, упатен на читателската публика. Но, тука не се изоставува самиот, тој се обраќа и кон себе, за да открие еден свет кон кој тежнее, свет доволно идеален, во кој културата на поезијата треба да го заземе тронот на битисувањето.

            Поезијата на Михајловиќ ја толкувам како обид на авторот да нурне во човековата реализираност, себеспознание, начин на претставување на животот во околности на реалноста. Тој живее за уметноста, на несебичен начин ја нуди едноставноста на вообичаените рутини гледани низ Аристотеловата мисла ,,Спознавањето на себеси е почеток на секоја мудрост,,.

            Александар Михајловиќ преку стиховите повикува на ослободување, создавање на реален свет, во кој љубовта се трансформира во сите сегменти на живеењето и се појавува во чудесни облици. Иако насловот „Помалку измамени“ предизвукува, сепак никој нема да остане измамен додека ги чита песните.

Љупка Антеска - поетеса



Wednesday, June 3, 2020

Награда - освоена Прва награда за поетска творба на Меѓународна манифестација ,,Планетопија 2020"
Award - First prize for poetry at the International Manifestation ,,Planetopija 2020"

Wednesday, March 25, 2020

Воопшто не е

Не е добар знак
не треба сега да постојам
ова место е како кафез.
Ова не е добро
звучи како друг живот
звучи како кршење чаша
од порцелан.
Не е добро
треба да молчиме сите
да не кажеме збор, навреда
да молчиме за цел свет.
Дефинитивно не е добро
за никој од нас
дојди и гледај што се случи
гледај што ќе се случува
кога владеам со времето
како ги менувам речните текови
Ти велам не е добро
не е
не.
Ова беше мое место
мое засолниште
сега ти знаеш кој си.
Ослободи ме.

Позади зборовите


Бројот на книги во библиотеката го знаеш ти
бројот на зборовите го знам јас
заедно знаеме малку
колку да се рече дека научивме
откритија мали
тајни големи
волшебства заводливи.
Оганот меѓу двете војни
кланици беспотребни
осветлува наоколу
да видиме колку сме
здивени, не сме свои
туѓи, страшно осамени
изгубени засекогаш.

Трепет


Често одам на местата
каде бев среќен
малите нешта наоколу
ме збунуваа
не знам и нема да знам
што се случи потоа
само тишина
и понекоја слика со сина боја
нијанси на квечерина.
Одам насекаде
не бев среќен додека
светот околу мене зрачеше
очекував осаменост, тага
место, само мое
скршен лежам на подот.
Доживеав малку за да знам
како е од другата страна
нескромно себичен
споулавен, свој
недопирлив
како Месечината.

Цам


Зошто сакаш да знаеш за моето минато
што ќе ти е моето мислење за иднината
кога сум тука, сега присутен
мојата уметност е душата
зборот неизустен, замислен
купишта хартија
расфрлена наоколу
како птици летаат слободно.
Уметноста е замка
клешта која кубе парчиња месо
остава коски голи
кучињата да ги глодаат
да ги закопуваат скришно.
Време е да тргнам
монголските степи чекаат на нас
уметноста не смее да чека.

Sunday, January 26, 2020

Наврзалка


Секој ја носи приказната своја
на грб и згрбавено оди
се крева да се исправи
но тешка е
да не остане.
Мојата приказна тешка не е
ја носам во малиот џеб
од кошулата нова.
Ете толкава е
празна проста пелин горка
ама моја.
Се раскажува 
три дена и ноќи
вечерва ќе ја пишувам
на месечевата светлина.