Талкач

Одев многу

Талкав лутав шетав

По патишта различни

Сокачиња калдрмисани

Патеки поплочени

Но кои се правилните

Автопати модерни

Патишта прашливи

Патеки шумски

Сум одел.

Мене дружба ми правеле

Среќата тагата духот

Сам не сум бил знам

Ранец тежина сум носел

На душата радост

Од очекување ново.

Кралица

Покрај снегот што паѓаше

Ти реши да ти биде лето

Па лесно облечена

Поттрчнуваше по патеката

со насмевка кон

замисленото сонце.

Покрај ветрови виулици

Ти одлучи да ти биде мирно

Не ја местеше

Разбушавената коса

Занемарувајќи ги

Облаците прашина.

Покрај грмотевици дождови

Ти се осмели да чекориш

По ливада боса

Со жезло в раце

Неуморна од животот.

Живеам

Не ме отепавте

Живеам, жив сум

Чекорам по калдрмата

Не не

Не ме сотревте

Дишам, жив сум

Раните ги зацелувам

Не, велам не

Не ме убивте

Гледам, жив сум

Пијам вода езерска

Чекорам кон изворот

Битките ги добивам

Иако паѓам, се крепам

Моето време е сега

Секогаш сега

Живеам, жив сум

Живеам.

Промоција на книгата ,,Алтани и други,, во Скопје, септември 2019

#алтаниидруги #најдисевопоезијата

Промоција на книгата ,,Алтани и други,, во Гостивар, август 2019

#алтаниидруги #најдисевопоезијата

Книга поезија
Алтани и други
Александар Михајловиќ
#најдисевопоезијата

Кога ќе ме нема

Немо ќе гледаш

во сликата моја

ќе ме бараш во далечина

нема да сум таму.

Пепелта моја расфрлена

со песок измешана.

Бран ќе избрише

стапалки спомени сеќавања

слика во мислите

збор непрозборен

мисла преполовена.

Дојди на плажата

на средба со душата моја

радост на изгрејсонцето

тивкото ветре во квечерина.

Слушни

ќе минат години векови

исто па исто ќе е

секогаш

засекогаш.

Те гледам

Те знам од некаде

од бесцелните прошетки

покрај реката

те познавам од секаде

се појавуваш како холограм

светлиш волшебно.

Низ разговор откривам

многу слични сме

те мислам каде одиш

замислено

со очилата в рака.

Патот пуст како душата

празен недоодлив

сигурен сум дека

сме биле заедно

до крајот на брегот

гледајќи во морската шир

Да, тоа сум јас!

Се трошам

како да сум од сол морска.

Ранлив

ни за себе.

Плачлив, лут

но искрен.

Денот

Дај ми сила да разберам

зошто паѓаа мртви птици

од небото тој ден.

Денот

кога курвата ми плати мене

наместо јас нејзе.

Денот

кога бродот што тонеше

го извлекоа стотина робови

со јажиња и голи раце.

Колку болеше

погледот твој крадешкум

денот кога се справував

со силата на омразата нивна.

Не разбирам.

Тој ден, обичен

избегав од себеси

зошто не прифаќав

колку и да беше без цел

дека ќе ме нема

да довршам многу работи

кои чекаа на мене.

Денот кога ме снема

денот на плачот и мачнина

денот одреден за мене.

Ноќта е ден

собира остатоци

од приказната

за мене и денот.

Силата на вечноста

лесно ме носи 
кон облаци.

За раце се држиме

Заробени во тунелот

силна светлина пара зеници

бараме излез

потонуваме во бессознание.

Музиката ја чувствуваме појако

бледилото од патот се отслика

на нашите лица

исечени од тапите сечила.

Знаеш како е

да си слободен

бездната е ништо

во споредба

со длабочината на тагата

во душите наши.

Спаси го моментот

светлината разбелува наоколу.